Straathonden zijn in Georgië een vertrouwd beeld. Hun aanwezigheid is zo gewoon geworden dat veel mensen hun leed nauwelijks nog opmerken. Om te begrijpen hoe daarover wordt gedacht, deden we op 25 en 26 juli een kleinschalig onderzoek in Tbilisi, de hoofdstad van Georgië – een stad waar de omstandigheden voor straathonden gunstiger lijken dan elders in het land.

We vroegen voorbijgangers op verschillende plekken wat zij van de straathonden vinden.

Wat bleek? Veel mensen ervaren de honden vooral als overlast. “Ze zijn overal, blaffen ’s nachts en soms zijn er bijtincidenten.”
Dat maakt mensen bang of geïrriteerd- begrijpelijk, maar het zegt meer over hoe het probleem wordt beleefd dan over waar het vandaan komt.

Gelukkig zijn er ook mensen die wél empathie tonen. Sommigen geven voedsel, anderen bieden tijdelijk onderdak. Maar deze goede bedoelingen zijn niet genoeg om het grotere probleem op te lossen. Wat nog ontbreekt, is de kritieke massa – de groep mensen die echte verandering kan afdwingen.

Een hardnekkige misvatting die we vaak horen, is dat een hond ‘wel gezond zal zijn’ zolang je de ribben niet ziet (zoals te zien is bij de hond in de video onder deze tekst). Maar dat beeld klopt niet. De werkelijkheid is schrijnend: straathonden missen vrijwel alles wat ze nodig hebben – schoon drinkwater, goed voer, medische zorg, een warme en veilige slaapplek en menselijke aandacht. Ze overleven, maar ze léven niet.

Omdat hun situatie als ‘normaal’ wordt gezien, blijft hun lijden onzichtbaar. Er wordt niet meer écht gekeken. En zonder bewustwording komt er geen verandering.

Er zijn in Georgië gelukkig enkele toegewijde dierenbeschermingsorganisaties die zich al jarenlang inzetten voor verbetering. Ze boeken resultaten, maar het gaat langzaam, omdat hun middelen beperkt zijn. Daarom is elke helpende hand van onschatbare waarde.

Iedereen die wil helpen, mag weten: jullie redden levens.
En namens hen – dank jullie wel.